In een kipperbak is de slijtplaat het oppervlak dat voortdurend in contact staat met het vervoerde materiaal en dat de economische levensduur van de bak bepaalt. De hardheidsklassen 400 en 450 van slijtvaste staalsoorten zijn hier de twee meest gangbare keuzes; de juiste beslissing hangt af van het karakter van de lading.
Het karakter van de twee klassen
De 400 Brinell-klasse biedt een uitgebalanceerd profiel tussen hardheid en taaiheid: het staal is buigbaar, eenvoudig te lassen en heeft een laag scheurrisico bij stootbelasting. De 450-klasse levert met circa tien procent hogere hardheid een duidelijk langere levensduur bij glijdende slijtage; daar staat tegenover dat vormen en boren meer zorg vragen.
Keuze op basis van het ladingtype
- Grondverzet, aarde, zand: De 400-klasse volstaat meestal; het taaiheidsvoordeel staat voorop
- Breuksteen, puin, asfaltfreesmateriaal: De 450-klasse maakt bij glijdende slijtage het verschil in levensduur
- Grove rotsblokken en schokbelading: Gemengde oplossingen — bodem in 450, zijwanden in 400 — geven een uitgebalanceerd resultaat
De vergelijking om te onthouden is deze: een hardere plaat kan dunner worden toegepast; de dunnere sectie verlaagt het leeggewicht en per rit wordt meer lading vervoerd. Plaatkeuze is daarom geen vraag voor de materiaalcatalogus, maar een berekening van operationele economie.