Kadłub cysterny jest atakowany przez korozję z dwóch frontów: od wewnątrz przez chemiczne oddziaływanie przewożonego produktu, od zewnątrz przez sól drogową i wilgoć atmosferyczną. Niewłaściwy materiał lub zaniedbana powłoka z roku na rok pocieniają ściankę, co bezpośrednio wpływa zarówno na bezpieczeństwo przewozu, jak i na wyniki badań okresowych.
Materiał kadłuba według produktu
- Paliwa i oleje mineralne: standardem jest aluminium; jest lekkie i stabilne wobec pochodnych paliw
- Kwasy i agresywne chemikalia: potrzebna jest stal nierdzewna albo stal węglowa z wykładziną gumową/ebonitową
- Produkty klasy spożywczej: elektropolerowana stal nierdzewna rozwiązuje jednocześnie kwestię higieny i korozji
- Uniwersalny przewóz chemikaliów: bez tabeli kompatybilności produktów nie należy podejmować decyzji materiałowej
Powłoki i dyscyplina eksploatacji
Na powierzchni zewnętrznej podkład cynkowy z nawierzchniową warstwą poliuretanową to sprawdzony system przeciw soli drogowej; krytyczne są detale izolujące, zapobiegające powstawaniu ogniwa galwanicznego w punktach styku ramy z kadłubem. Na powierzchni wewnętrznej integralność powłoki trzeba okresowo kontrolować, a przy zmianach produktu bezwzględnie przestrzegać procedury mycia. Zarządzanie korozją nie jest jednorazowym wyborem; to linia obrony utrzymywana wspólnie przez materiał, powłokę i nawyki eksploatacyjne.