Hamowanie, zakręt i nierówność generują siły nieustannie usiłujące poruszyć ładunek w skrzyni. Zadaniem sprzętu do mocowania ładunku jest przeciwstawienie się tym siłom — ale sprzęt oferuje udźwig podany na etykiecie tylko wtedy, gdy jest właściwie użyty.
Podstawy doboru sprzętu
- Pasy zaciskowe: standard dla ładunku ogólnego; pas z nieczytelną etykietą, nacięciem lub węzłem jest wyłączony z użytku
- Łańcuchy i napinacze: preferowane przy maszynach budowlanych i ciężkich ładunkach stalowych; haki muszą dokładnie pasować do punktów mocowania ładunku
- Osłony narożne: zapobiegają przecięciu pasa na ostrej krawędzi i pozwalają naprężeniu rozłożyć się wokół ładunku
- Maty antypoślizgowe: zwiększając tarcie, zmniejszają wymaganą liczbę mocowań; na mokrym i zaolejonym podłożu ich skuteczność jest ograniczona
- Przekładki i rozpórki: zapobiegają przesuwaniu się ładunku i zamykaniu luzu wewnątrz skrzyni
Najczęstsze błędy w terenie
Najczęstszym błędem jest ustalanie liczby mocowań na oko: właściwa liczba jest obliczana na podstawie masy ładunku, warunków tarcia i kąta mocowania. Drugi błąd to mocowania odbiegające od kąta prostego; im bardziej pas jest pochylony, tym szybciej słabnie efekt docisku w dół. Trzeci to zaniedbanie kontroli w trakcie podróży: w miarę osiadania ładunku pasy się luzują, dlatego napięcie należy koniecznie sprawdzić ponownie na pierwszym postoju.
Mocowanie ładunku to nie lista sprzętu, lecz kwestia obliczeń i nawyku. Kierowca, który stosuje właściwy sprzęt we właściwym miejscu, pod właściwym kątem i w wystarczającej liczbie, chroni nie tylko ładunek, lecz również siebie i ruch drogowy.