W dyskusjach o platooningu najczęściej zadawane jest pytanie: jak blisko powinny jechać pojazdy? Z punktu widzenia aerodynamiki odpowiedź wydaje się prosta: im krótszy dystans, tym silniejsza strefa śladu, w której porusza się pojazd z tyłu, i tym większy zysk z redukcji oporu. W rzeczywistej operacji równanie jest jednak dużo bardziej złożone.
Dwie strony odległości
Przy bardzo krótkich odstępach zmniejsza się ilość powietrza chłodzącego silnik pojazdu z tyłu, zawęża się pole widzenia czujników i maleje margines bezpieczeństwa w scenariuszach hamowania. Wraz z wydłużaniem odstępu ryzyka te maleją, ale łatwiej dochodzi do wjazdu innych pojazdów pomiędzy (cut-in), a każde takie rozdzielenie zeruje zysk konwoju do czasu jego ponownego uformowania. Dlatego w praktyce celem nie jest jedna idealna liczba, lecz dynamiczne pasmo odległości zarządzane w zależności od drogi, ruchu i warunków pogodowych.
Inne zmienne wpływające na zysk
- Prędkość przelotowa: opór powietrza rośnie z kwadratem prędkości, więc zysk ma znaczenie przy wysokiej prędkości
- Długość konwoju: pojazdy środkowe czerpią największą korzyść z efektu dwukierunkowego
- Geometria pojazdu: kombinacje skrzyni, cysterny i lowbeda dają różne profile śladu
- Wiatr boczny: przesuwa strefę śladu na bok, osłabiając zysk
Uczciwe podsumowanie brzmi: zysk z platooningu jest realny i mierzalny, ale nie ma jednej katalogowej liczby. Lekcja płynąca z literatury aerodynamicznej dotyczącej wyposażenia pojazdu ma zastosowanie i tutaj: decyzja musi opierać się na danych zebranych w warunkach zbliżonych do własnej trasy i profilu prędkości.
Źródła
- Van Raemdonck, G. M. R. & Urila, I. (2019). A Study in Options to Improve Aerodynamic Profile of Heavy-Duty Vehicles in Europe. Sustainability, 11(19), 5519. DOI: 10.3390/su11195519