Najtrudniejszymi zadaniami autonomicznego pojazdu ciężkiego są manewry miejskie, wąskie rampy i nieprzewidywalny ostatni kilometr. Model hub-to-hub rozwiązuje to wyzwanie eleganckim podziałem pracy: kierowcy-ludzie dowożą ładunek z miasta do centrum przeładunkowego (hub) przy autostradzie; autonomiczny ciągnik przejmuje długi i monotonny odcinek autostrady między dwoma hubami; w hubie docelowym ładunek jest ponownie przekazywany kierowcy-człowiekowi.
Dlaczego ten model ma sens?
Autostrada jest dla systemów autonomicznych najbardziej przewidywalnym środowiskiem: brak skrzyżowań, brak pieszych, wysoka dyscyplina pasa ruchu. Autonomizacja długiego odcinka zwiększa wskaźnik wykorzystania pojazdu, ponieważ nie podlega on czasom odpoczynku kierowcy; kierowcy-ludzie pracują z kolei blisko domu, na krótkich i regularnych zmianach. Na rynkach z niedoborem kierowców jest to realistyczny sposób na zwiększenie zdolności przewozowej.
Wymagania po stronie naczepy i operacji
- Zgodność automatycznego sprzęgania dla szybkiej i standardowej zmiany naczep na placach hubów
- Zdalnie monitorowane dane hamulcowe, oponowe i ładunkowe na odcinku autonomicznym
- Stacje kontrolne do inspekcji i czyszczenia czujników w punktach przeładunkowych
- Wsparcie centrum operacyjnego danymi o pogodzie i drodze wzdłuż trasy
Pierwsze wdrożenia zaczynają się na stałych trasach, w ograniczonych warunkach pogodowych i z kierowcą bezpieczeństwa na pokładzie; w miarę dojrzewania modelu zakres będzie się poszerzał. Operatorzy, którzy projektują swoje naczepy jako zdolne do generowania i przekazywania danych, staną się pierwszym ogniwem dołączonym do tego łańcucha.